Ceistireacht
Eoghain Baiste (Rann cosanta)
Ceistireacht
Eoghain Baiste, Catechism
Eilisibheat
Naomhtha ‘ ghrinn, pleasant
Mathair
Eoghain Baiste béal binn,
Go
saoraidh tú sinn
Ar
cheistni, ar ghoin, ar chrochadh, problems
Ar
losgadh, ar bhath, ar phláigh,
Ar
fhiabhras agus ar gach aicíd.
Ar
chomharaí na gceithre gcrann dúinn: sign
Crann
fola, crann feóla,
Crann
do cheasadh Críost, was
crucified
Crann
go dtáinig sé beó. On
which he
Ar
chomharaí na gceithre meádh dhúinn scales?
tré
cheotharnach, tré cheó.
Píosa
a chuir Muire tíompall a hAon-mhic,
Píosa
go dtáinig sé beó. Because
of which he
Críos
na catharach fé’ m bhráid. Of
the Cathair on my chest
Nár
dheargaid mo charaid ná mo namhaid, wound
Ach
fé’m chorporacht soillse geala. Body? Power?
Aingeal
dilís Dé go dur’thacht, durachtach
Sabháil
sprid m’anam
Ar
an-chomhachta ‘n Diabhail. Evil
powers
Pádraig
‘a a bhacaill,
Mártan
‘as a chochall,
Muire
‘s a mac,
Brighde
‘s a brat.
Ag
gabháil tre Choill Muire dom,
Hat’
iarrainn ar mo cheann,
Lutarach
iarrainn fé’m chom, breastplate
around
Bróg
iarrainn fé’m bhonn. under
Ceó
Muire, ceó Críost,
Ceó
ceó ceathair Críost,
Ceó
sonais agus ceó séimh
I(n)’s
gach áit dá ngeobhfar linn, that
we happen in
I(n)’s
gach cluais dá n-éistfidh linn
Ar
dhíon agus ar thearmaid (tearmainn)
Na
Tríonóide Naomtha, Amen.
Béalodeas, uimhir ??, d 342
Bhí an saghas seo paidir coitianta i measc
na ndaoine, tráth dá raibh. Tuilleadh eolais in Orthaí Cosanta sa Chráifeacht
Cheiltreach, le Seán Ó Duinn, an Sagart, 1990.
(Níl aon Ghaoluinn i Lios Deargáin le fada
an lá anois. I bparoiste Lios Póil atá, ó’n Daingean soir.)
Seo blúirín ó Ireland’s Welcome to the
Stranger le Asanath Nicholson, ban-Mheiriceánach a’s Quaker a shiúil Ėire in 1844-45. (The
Lilliput Press, 2002). Laistiar do’n Daingean a bhí an lá so... (D 276)
“When returning, we met a peasant girl,
with her dress turned over her head (Baisteach a bhí ann) who in the most
earnest manner spoke in Irish and beckoned us to go further. We declined, and
she changed her laughing look for one of pitiful endearing disappointment, which prevailed
with me, and I said “We will go.” She exultingly bounded away, leading us
forward, looking back to encourage us for the way was precipitous and somewhat
difficultly, until she placed us upon an awfully grand precipice. Here she stopped, and in the most animated
manner pointed us down, then to a mountain across the channel, then to the golden stripes of
the sun upon the water, then to the seagulls , then to the eastern sky which
was extremely beautiful ; and when she saw we understood and were pleased, she
was delighted. ...She was pretty in look and graceful in manner, and when we
parted and saw her entering a mud-walled cabin...”
No comments:
Post a Comment